top of page
Zoeken
  • Jessica Young

Zwanger worden, mijn persoonlijke verhaal

Al een tijdje denk ik eraan om een persoonlijk proces met jullie te delen. We zien vaak maar een kant op ons scherm, op social media bijvoorbeeld, terwijl er zoveel meer speelt in iemands leven. En delen is helen, daar geloof ik in. Wanneer iemand zijn of haar kwetsbaarheid durft te tonen dan kan ik daar alleen maar heel veel dankbaarheid voor voelen omdat ik daar zelf ook weer van leer. Kwetsbaarheid en herkenning in de ander voelen en zien creëert voor mij verbondenheid.



Zo’n vijf jaar geleden begon er een klokje te tikken


In 2013 zat ik in een relatie en bleek ik na een jaar zwanger te zijn. Dit was niet gepland maar heel welkom, alleen voor mijn toenmalige vriend niet helemaal. Hij wist niet zeker of hij vader wilde worden en het ging allemaal veel te snel. De zwangerschap werd na zeven weken afgebroken door een miskraam. Omdat mijn lichaam het vruchtje zelf niet kon loslaten koos ik ervoor om eerst met medicatie het proces af te laten breken. Toen het daarna nog steeds niet volledig mijn lichaam uit was, besloot ik voor een curettage te gaan. Onder volledige narcose wordt achtergebleven weefsel verwijderd. Destijds realiseerde ik mij niet goed wat de kracht is om tijd te nemen voor een rouwproces en het verlies een plek te geven. Dit kan door middel van een ritueel bijvoorbeeld. Ik ging vrij snel verder met mijn leven en kort daarna is de relatie uitgegaan.

Positieve test


In 2021 werd ik weer zwanger. Dit keer gepland en wederom heel welkom. Op het moment dat ik een positief staafje in mijn handen had liggen ging er een klik om bij mij. Ik moest namelijk zo snél mogelijk mijn leven omgooien. Hiermee bedoel ik, supplementen bestellen, voeding nóg beter aanpassen, voldoende slapen, niet te veel sporten… enz enz. Ik wilde het allemaal ‘goed doen’ zodat ik niet weer een miskraam zou krijgen. Ik vaarde op angst angst angst... Heel logisch en ik begrijp mijn gedrag hierin, maar ik zie nu dat dit – ondanks al het gezonde wat ik erin gooide – juist voor veel stress zorgde. Er was geen balans meer en het ontbrak aan zelfliefde. Maar ook hier kreeg ik na zeven weken een miskraam. En deze kwam heel hard binnen. Ik denk omdat ik op dat moment er helemaal klaar voor was. Een diepe teleurstelling volgde. Dit keer had mijn lichaam het vruchtje wel zelf losgelaten en was er meer ruimte voor rouw en ritueel. Bewust afscheid nemen.

Een paar weken later zat ik aan de keukentafel.

‘Tears are words that the mouth can’t always express’

Een week later viel er een boek door mijn brievenbus: ‘Mijn vijf miskramen’. Een boekje geschreven door een vrouw die vijf! miskramen had doorgemaakt en voor elk zieltje een gedicht had geschreven. Na het lezen van dit boekje barstte ik in tranen uit. Sinds de dood van mijn vader had ik niet meer zo intens gehuild. Daarna voelde ik mij een stuk lichter. Huilen voelde op dat moment als medicijn voor mijn lichaam en geest.


Ook deze relatie ging over en na 2,5 jaar in Hengelo gewoond te hebben verhuisde ik weer terug naar de plek waar ik grotendeels ben opgegroeid, Nieuwegein.



Tik tok tik tok

In Nieuwegein bleef het klokje doortikken. Tot vervelends aan toe. Op mijn leeftijd is het nu eenmaal een feit dat je veel mensen ziet zwanger raken - of zoals veel vriendinnen in mijn kring - al moeder zijn. Ik begon na te denken over alternatieve manieren om zwanger te raken. Maar ga ik dit écht doen? Alleen? Of samen met een stel? Hmm, ik kwam erachter dat er verschillende wegen te bewandelen zijn. Op de site van ‘Meer dan gewenst’ kwam ik allemaal mooie verhalen tegen van mensen die graag papa of mama willen worden. Het raakte mij maar telkens voelde en hoorde ik een stem van binnen dat dit niet mijn weg is (op dit moment). Dat ik dit pad mét iemand wil bewandelen en anders niet. Tja, zo denk ik er nu natuurlijk over maar over een paar jaar kan dat anders zijn. Inmiddels heb ik besloten om mijzelf op de donorlijst te zetten (waar een wachtlijst geldt van drie jaar! in Nederland), omdat de weg via Denemarken (waar je wél direct aan de slag kunt) simpelweg te duur is (voor mij).

Controle loslaten en vol in overgave


Wat ik leer van mijn biologisch klokje is dat ik geen controle heb en dat ik mag vertrouwen dat alles komt zoals het bedoeld is. Dus het vraagt volledige overgave. Ik weet nu dat mijn lichaam gezond is en in staat om zwanger te worden. Ik ben tenslotte al wel twee keer zwanger geworden. Ook weet ik nu dat ik dit met iemand samen wil ervaren. En als dat zo bedoeld is er iemand op mijn pad zal komen. En dat ik vooral heel lief voor mezelf mag zijn. Wat voor mij helpt is in het hier & nu te leven. En nee, dit lukt zeker niet altijd. Maar zolang ik dingen blijf doen die mij energie geven, waar ik vreugde van ervaar, dan leef ik meer in het moment en ben ik minder bezig met de toekomst.


Ik voel mij dankbaar voor alle vrienden in mijn leven, mijn moeder en familie. Het werken met ouderen, mijn collega’s en de bijzondere mensen die mij hebben geholpen op het gebied van complementaire zorg. Die ik hieronder graag met jullie deel.

Hoe mijn reis wat betreft zwanger worden eindigt kan ik nu nog niet vertellen maar ik kan wel zeggen dat deze reis mij al heel veel mooie lessen heeft geleerd. Er is een quote die hier mooi op aansluit.

Trust the wait.

Embrace the uncertainty.

Enjoy the beauty of becoming.

When nothing is certain,

anything is possible.

Mandy Hale

Lieve jij, dankjewel voor het lezen van mijn verhaal. En mocht je je ergens in herkennen, en hierover wil delen, reik vooral uit. Like I said… delen is helen.


Dank aan:

Sjamaan - teacher Ron Townsend

Heleen Baas (tantra massage opleiding)

Acupuncturist Hengelo - Fenanja van Tai Yin Acupunctuur

Acupuncturist Utrecht - Xiaoli van Dong Acupunctuur

Reiki Master - Taco van Being2Being

Tineke Schaper - praktijk voor klassieke homeopathie

Danique de Roo - coach en zoveel meer

Gretta Martina - life coach en zoveel meer

Liefs,

Jess


375 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven
Post: Blog2_Post
bottom of page